A Nova Narrativa Galega: Temas, Técnicas e Autores

A nova narrativa galega

A nova narrativa galega: entre os anos 60 e 70 xorde unha nova xeración de autores que promoven unha renovación importante da nosa narrativa, influenciados polas correntes literarias europeas do momento.

Estes son os seus trazos básicos:

Temas

• A soidade e a angustia absurda ante a existencia ou o mundo.
• A conciencia urbana, os espazos oníricos, as pesadelos inquietantes e os ambientes claustrofóbicos.

Técnicas narrativas

• Narración en primeira persoa, en forma de monólogo interior.
• Quebra temporal: o tempo non avanza de forma lineal, con avances e retrocesos.
• Pluriperspectivismo: diferentes voces narrativas.

Autores representativos

Algúns dos autores da nova narrativa galega son: Ferrín, Casares, G. R. Mourullo, María Xosé Queizán e Luis Méndez.

Xosé Ferrín

• Percival e outras historias (1958)
• O ocaso e as formas de sabor a gas (1961): inicia unha narrativa propia dentro da nova narrativa galega.
• O retorno, Tagen Ata (1971)
• Amor Artur (1982)
• No ventre do silencio (1999): obra que incorpora as novas técnicas e novos contidos.

Os temas da súa obra son tres básicos. Nas primeiras obras de exploración domina a angustia ante o sufrimento humano, tanto individual como colectivo, e a loita contra o opresor. Noutras obras emerxen contidos políticos, como o nacionalismo ou a loita contra a ditadura, tratados de forma realista (como en *No ventre do silencio*) ou de forma máis alegórica e simbólica (como en *O retorno, Tagen Ata*), e temas ligados á Matter of Britain.

Método: Ferrín posúe unha lingua de gran vigor e expresividade, onde conviven rexistros populares e cultos, cun vocabulario amplo e un dominio notable de diferentes técnicas narrativas: monólogo interior, narración epistolar, pluriperspectivismo, entre outras.

Carlos Casares

Este notable narrador destacou tamén na vida cultural galega, tanto no ámbito editorial, político e xornalístico.

• Ferido de vento (1967)
• Tempo de xogo (1975): obras que se inseren formalmente na temática narrativa.
• Os escuros soños de Clío (1979)
• Gracia (1980)
• Deus nunha cadeira azul (1996): relatos e novelas que mesturan realidade e fantasía, momentos e personaxes históricos.

Traxectoria

Na obra de Casares hai unha clara evolución temática. As tres primeiras obras da nova narrativa dominan os contidos propios, cunha certa vea autobiográfica: a angustia existencial, a soidade, a opresión. Nas obras posteriores, Casares opta pola recreación histórica, centrándose en períodos máis afastados no tempo e cun tinte de humor e fantasía (*Os escuros soños de Clío*, *Gracia*) ou ben en épocas recentes da nosa historia, recreando ambientes das vilas galegas durante a guerra e a posguerra (*Deus nunha cadeira azul*).

Forma

A forma desenvólvese en paralelo coa temática. Nas primeiras obras predominan a experimentación, o monólogo interior, o ollo cinematográfico (descricións moi minuciosas) e as quebras do espazo-tempo. Nos anos 70 vaise cara a narracións de estrutura máis sinxela, ritmo axial e linguaxe clara e depurada.

Perfil

Carlos Casares (1941-2002)

Naceu en Xinzo de Limia. Durante os seus anos de estudante no Instituto de Ourense coñeceu a Xosé Vicente Viqueira, quen iniciou os seus estudos na lingua galega. Estudou Filoloxía na Universidade de Santiago, onde comezou a súa militancia política antifranquista. Foi deputado no Parlamento de Galicia na primeira lexislatura da nosa democracia. Ata a súa morte residiu preto de Vigo, onde compaxinou o seu traballo literario coa dirección e o consello editorial da revista Galaxia e da Cultura Galega.