উপভাষাৰ সংজ্ঞা আৰু সৃষ্টিৰ কাৰকসমূহ

উপভাষাৰ সংজ্ঞা

কোনো এক ভৌগোলিক এলেকাত এটা ভাষা কোৱা লোকৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পোৱাৰ লগে লগে আৰু সঘন যোগাযোগৰ অভাৱত, ভাষা সম্প্ৰদায়টোৰ বিভিন্ন ঠাইত ধ্বনি, শব্দ আৰু ব্যাকৰণগত সামান্য পাৰ্থক্যৰে যি সুকীয়া ৰূপৰ সৃষ্টি হয়, তাকে উপভাষা বোলে। উপভাষাৰ নিজস্ব শৈলী আৰু বৈশিষ্ট্য থাকে, যিবোৰ মূল ভাষাৰ পৰা অৱশ্যে খুব বেছি নিলগত নহয়।

উপভাষা সৃষ্টিৰ কাৰকসমূহ

উপভাষা সৃষ্টিৰ আঁৰত প্ৰধানকৈ ভৌগোলিক, সামাজিক, অৰ্থনৈতিক আৰু ৰাজনৈতিক কাৰকসমূহে ক্ৰিয়া কৰে। তলত এই কাৰকসমূহৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হ'ল:

• ভৌগোলিক ব্যৱধান বা বিচ্ছিন্নতা: নদী, পৰ্বত, বা দূৰত্বৰ বাবে যেতিয়া একেটা ভাষা কোৱা লোকসকলৰ মাজত সঘন যোগাযোগ বিচ্ছিন্ন হয়, তেতিয়া অঞ্চলভেদে উচ্চাৰণ আৰু শব্দভাণ্ডাৰ বেলেগ হৈ পৰে। যেনে— অসমীয়া ভাষাৰ উজনি আৰু নামনিৰ উপভাষাৰ পাৰ্থক্য।
• সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক কাৰক: সমাজৰ শ্ৰেণীভেদ, জাতিভেদ, আৰু বৃত্তিভেদে উপভাষাৰ সৃষ্টি হ'ব পাৰে। সাংস্কৃতিক আচাৰ-ব্যৱহাৰ, ধৰ্মীয় বিশ্বাস, আৰু গোষ্ঠীগত পাৰ্থক্যই ভাষাত সুকীয়া ৰূপ প্ৰদান কৰে।
• ৰাজনৈতিক কাৰণ: ৰাজনৈতিক বিভাজন বা প্ৰশাসনীয় পৰিৱৰ্তনে উপভাষা সৃষ্টিত অৰিহণা যোগায়। উদাহৰণস্বৰূপে, বৰাক উপত্যকাৰ অসমীয়া ভাষাত বঙালী ভাষাৰ প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হয়।
• অৰ্থনৈতিক আৰু বাণিজ্যিক কাৰণ: অৰ্থনৈতিক অৱস্থাৰ পাৰ্থক্যই ভাষাত প্ৰভাৱ পেলায়। বাণিজ্যিক লেনদেনৰ বাবে বিভিন্ন স্থানৰ মানুহৰ সংস্পৰ্শত আহিলে ভাষাৰ ধ্বনি-সুৰ সলনি হয়।
• যাতায়াতৰ অভাৱ: আধুনিক যাতায়াত ব্যৱস্থাৰ আগতে স্থানীয় ভাষাৰ সুকীয়া বৈশিষ্ট্য গঢ়ি উঠিছিল।
• ভাষিক সংস্পৰ্শ: কোনো এটা ভাষী জনসমষ্টি যেতিয়া আন এটা ভাষা কোৱা লোকৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে, তেতিয়া তেওঁলোকৰ ভাষাত সংমিশ্ৰণ বা প্ৰভাৱ পৰি নতুন উপভাষাৰ সৃষ্টি হ'ব পাৰে।

অসমীয়া ভাষাৰ উপভাষাৰ উদাহৰণ

অসমীয়া ভাষাৰ উপভাষাক ভৌগোলিকভাৱে ঘাইকৈ তিনিটা ভাগত ভাগ কৰা হয়:

• উজনিৰ উপভাষা: শিৱসাগৰ, ডিব্ৰুগড় আদি অঞ্চলৰ।
• কামৰূপী উপভাষা: নলবাৰী, বৰপেটা আদি অঞ্চলৰ।
• গোৱালপৰীয়া উপভাষা: ধুবুৰী, গোৱালপাৰা আদি অঞ্চলৰ।