অসমীয়া সাহিত্য, বানপানী, বিজ্ঞান আৰু সংস্কৃতি: ৰচনা সম্ভাৰ

তোমাৰ প্ৰিয় সাহিত্যিক

আৰম্ভণি: সাহিত্যৰ সৈতে যুগে যুগে মানুহৰ একাত্মতা স্থাপন হৈ আহিছে। সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ জ্ঞান নথকাকৈ ছাত্ৰ জীৱনৰো সমৃদ্ধি সাধন নহয়। সৰুৰে পৰা বিভিন্ন গ্ৰন্থ অধ্যয়ন কৰি মোৰ মনত বাহিৰা কিতাপ পঢ়াৰ প্ৰতি প্ৰবল ধাউতি গঢ়ি উঠে। সেয়ে আজৰি সময়ত কিতাপ পঢ়োঁতে কিছুমান বিশেষ কিতাপ আৰু গ্ৰন্থকাৰ মোৰ প্ৰিয় হৈ পৰিল।

মোৰ প্ৰিয় সাহিত্যিক: মোৰ সীমিত সাহিত্য অধ্যয়নৰ পৰিসৰতে প্ৰিয় সাহিত্যিক নিৰ্বাচন কৰাটো জটিল, কাৰণ বহুতো মহান লেখকৰ মহৎ সাহিত্য এতিয়ালৈ মই পঢ়া নাই। মোৰ প্ৰিয় সাহিত্যিক হৈছে চৈয়দ আব্দুল মালিক। চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ সাহিত্যৰ কিছুমান অনন্যকৰণীয় গুণে মোক মুগ্ধ কৰে। তেওঁ আছিল একেধাৰে কবি, গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক ইত্যাদি। তেওঁৰ ৰচনাসমূহত নিহিত হৈ আছে মানুহৰ হৃদয় স্পৰ্শ কৰিব পৰা মহত্তম গুণৰ আকৰ। এইজন সাহিত্যিকৰ জন্ম হৈছিল ১৯১৯ চনৰ ১৬ জানুৱাৰীত। ২০০০ চনৰ ১৯ ডিচেম্বৰত তেওঁ ইহলীলা সম্বৰণ কৰে।

চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ সাহিত্যকৃতি

অসমীয়া সাহিত্য জগতত চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ নাম চিৰস্মৰণীয় হৈ ৰ’ব তেওঁৰ গল্প আৰু উপন্যাসসমূহৰ কাৰণে। ‘ৰথৰ চক্ৰি ঘূৰে’, ‘বনজুই’, ‘ছবিঘৰ’, ‘সূৰুযমুখীৰ স্বপ্ন’, ‘জীয়া জুৰিৰ ঘাট’, ‘অন্য আকাশ অন্য তৰা’, ‘আধাৰশিলা’, ‘ৰূপতীৰ্থৰ যাত্ৰী’, ‘ধন্য নৰ তনু ভাল’, ‘অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী’ আদি মালিকদেৱৰ বিখ্যাত উপন্যাস। তেওঁৰ কবিতা সংকলন দুখন হৈছে ‘বেদুইন’ (১৯৪৮) আৰু ‘স্বাক্ষৰ’ (১৯৬৩)। প্ৰথম গল্পপুথি ‘পৰশমণি’ই গল্পকাৰ হিচাপে তেওঁক প্ৰতিষ্ঠা আনি দিলে। চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ বিখ্যাত উপন্যাস ‘ৰূপতীৰ্থৰ যাত্ৰী’ আৰু ‘ধন্য নৰ তনু ভাল’ জীৱনীমূলক। জ্যোতিপ্ৰসাদ আৰু শংকৰদেৱৰ জীৱনৰ ভিত্তিত তিনিকুৰি হাতখন উপন্যাস লিখা মালিকদেৱ কথাশিল্পী হিচাপে আছিল অনন্য। তেওঁৰ ‘সূৰুযমুখীৰ স্বপ্ন’ উপন্যাসখনত প্ৰেম আৰু জীৱনৰ বিচিত্ৰ ছবি ৰূপায়ণ হোৱাৰ বিপৰীতে ‘জয়া মণিকা ইত্যাদি’ উপন্যাসখনত আধুনিক যুগ আৰু মানুহৰ নৈতিক অৱক্ষয়ৰ সাৰ্থক চিত্ৰ ৰূপায়িত হৈছে। সাধাৰণ মানুহৰ প্ৰতি থকা গভীৰ দৰদে মালিকদেৱৰ সাহিত্যক এক অতিৰিক্ত সুষমা প্ৰদান কৰিছে। সাহিত্য একাডেমী বঁটাপ্ৰাপ্ত ‘অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী’ উপন্যাসত আধুনিক জীৱনধাৰা আৰু তাৰ জটিলতাৰ বৰ্ণনা আছে। এই উপন্যাসখনত ঔপন্যাসিকৰ বিষয় বৈচিত্ৰ্যৰ উমান পোৱা যায়। আকৌ ‘ধন্য নৰ তনু ভাল’ উপন্যাসখনত ৰচিত হৈছে শংকৰদেৱৰ জীৱনচৰ্যা তথা সেই সময়ৰ সমাজৰ বিভিন্ন প্ৰসংগ। ‘প্ৰেম অমৃতৰ নদী’ নামৰ জীৱনীমূলক উপন্যাসখনত মাধৱদেৱৰ জীৱনৰ বিভিন্ন দিশ উন্মোচিত হৈছে। উপন্যাসৰ দৰে মালিকদেৱৰ গল্পসমূহতো উজলি উঠিছে জীৱন আৰু জগত সম্পৰ্কে বিভিন্ন দৃষ্টিভংগী। ‘পৰশমণি’, ‘ভঙাগৰা’, ‘মৰহা পাপৰি’ আদি সংকলনত সন্নিবিষ্ট গল্পসমূহৰ ভিতৰত কেইটামান উল্লেখযোগ্য হৈছে— কাঠফুলা, প্ৰাণ পোৱাৰ পিছত, যীশুখ্ৰীষ্টৰ ছবি, বেলৰ আলিৰ দুবৰি বন ইত্যাদি।

প্ৰিয় হোৱাৰ কাৰণ

চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ গল্প, উপন্যাস আদিত নিহিত হৈ থকা বিশ্বজনীন সুৰটোৱে মোক মুগ্ধ কৰি ৰাখে। তাতে আকৌ ভাষাৰ ওপৰত থকা গভীৰ দখলে তেওঁৰ প্ৰায়বোৰ নিৰ্মিতিকে ৰসাল কৰি তুলিছে। উপন্যাস আৰু গল্পবোৰত ভাষাৰ শক্তিশালী ৰূপৰ লগতে কাহিনীবোৰ আকৰ্ষণ মন কৰিবলগীয়া। অসমৰ মাটিৰ গ্ৰাম্য সৰলতা তেওঁৰ প্ৰায়বোৰ ৰচনাতে প্ৰকাশি উঠিছে। ‘বনজুই’ উপন্যাসত আছে— ‘ফাগুনৰ দিনবোৰে চ’তৰ কাৰণে বাট বান্ধে। জহি যোৱা নৰাবোৰ গচকি গচকি চ’ত আহে। গৰম আহে, উৰুঙা আকাশ আৰু উকা বতাহ আহে। গাঁৱৰ মানুহৰ মনবোৰে নাচে।’

এই বৰ্ণনাত এক কাব্যিক ব্যঞ্জনাও মন কৰিবলগীয়া বিষয়। মালিকদেৱৰ প্ৰত্যেক গল্প-উপন্যাসত ভাষাৰ কাব্যিকতাই মোক মুগ্ধ কৰে। গ্ৰাম্য জীৱনৰ বিবিধ শব্দ প্ৰয়োগৰ ক্ষেত্ৰতো তেখেতৰ কৃতিত্ব অন্তৰপৰশা। দোপালপিটা, বিৰিঙনি, ভেৰাকুটি, আজল-মঠালি আদি শব্দ ইয়াৰ উৎকৃষ্ট উদাহৰণ। নাৰীৰ মৰ্যাদা আৰু মনস্তত্ত্বও মালিকদেৱৰ বিভিন্ন ৰচনাত প্ৰতিফলিত হৈছে।

গভীৰ সমাজ চেতনা আৰু মানৱতাবোধ অকল তেওঁৰ উপন্যাসেৰে নহয়, সমগ্ৰ ৰচনাৰাজিৰে বৈশিষ্ট্য। আকৌ, সাধাৰণ শ্ৰেণীৰ মানুহৰ প্ৰতি থকা গভীৰ সহানুভূতিয়ে তেওঁৰ সাহিত্যৰাজিক এক অতিৰিক্ত আয়তন প্ৰদান কৰিছে। সৰ্বোপৰি মালিকদেৱৰ ৰচনাত নিহিত হৈ থকা সৰ্বসাধাৰণ মানুহৰ জীৱনৰ সুখ-দুখ, আনন্দ-বিষাদে মোক বৰকৈ আকৰ্ষিত কৰে। সেয়ে চৈয়দ আব্দুল মালিকদেৱ মোৰ প্ৰিয় সাহিত্যিক।

মন্তব্য

সাহিত্যক মানৱ জীৱনৰ দাপোণ বুলি কোৱা হয়। মোৰ প্ৰিয় সাহিত্যিক চৈয়দ আব্দুল মালিকদেৱৰ ৰচনাৰাজিতো মানুহৰ জীৱনৰ নানা দিশ কলাত্মক ৰূপত প্ৰতিফলিত হৈছে। তেওঁৰ বিভিন্ন সৃষ্টিশীল ৰচনা মই বাৰে বাৰে পঢ়িছোঁ আৰু প্ৰত্যেক বাৰতে তাত বিচাৰি পাইছোঁ এক নতুন সোৱাদ।

সামৰণি

চৈয়দ আব্দুল মালিকদেৱৰ সাহিত্যৰাজিত নিহিত হৈ আছে অসমীয়া মানুহৰ চিৰপৰিচিত প্ৰকৃতি বৈভৱ, জীৱনৰ সৰলতা ইত্যাদি। তেওঁৰ ৰচনাত ভাষাৰ মাধুৰ্য, কথাবস্তুৰ বৈচিত্ৰ্য আৰু এক প্ৰবল সমাজচেতনা বাঙ্ময় হৈ উঠিছে। সেইবাবে পাঠকক সেই ৰচনাসমূহে সদায় অপূৰ্ব সোৱাদ দি থাকে।

তোমাৰ প্ৰিয় গ্ৰন্থ: সূৰুযমুখীৰ স্বপ্ন

আৰম্ভণি

মানুহৰ জীৱনত গ্ৰন্থৰ গুৰুত্ব অপৰিসীম। কিতাপ হ’ল জ্ঞানৰ ভাণ্ডাৰ আৰু মানুহৰ প্ৰকৃত বন্ধু। মোৰ আজৰি সময়ত বিভিন্ন ধৰণৰ কিতাপ পঢ়ি ভাল লাগে। এই পৰ্যন্ত মই বহুতো গ্ৰন্থ অধ্যয়ন কৰিছোঁ, যদিও সেইসমূহৰ ভিতৰত অসমীয়া সাহিত্যৰ কালজয়ী উপন্যাস ‘সূৰুযমুখীৰ স্বপ্ন’ মোৰ আটাইতকৈ প্ৰিয় গ্ৰন্থ।

গ্ৰন্থখনিৰ পৰিচয়মূলক বিৱৰণ

‘সূৰুযমুখীৰ স্বপ্ন’ আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ এখন অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ উপন্যাস। ১৯৫৬ চনত প্ৰথম প্ৰকাশ পোৱা এই গ্ৰন্থখনে অসমীয়া জনজীৱনৰ এক নিখুঁত ছবি দাঙি ধৰে। বিশেষকৈ উত্তৰ লক্ষীমপুৰৰ দলিবাৰী অঞ্চলৰ এখন মুছলমান গাঁৱৰ পটভূমিত এই উপন্যাসখন ৰচিত হৈছে।

গ্ৰন্থকাৰৰ পৰিচয়

এই কালজয়ী উপন্যাসখনৰ স্ৰষ্টা হ’ল বিশিষ্ট সাহিত্যিক চৈয়দ আব্দুল মালিক। ১৯১৯ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰা মালিকদেৱ একাধাৰে কবি, গল্পকাৰ আৰু ঔপন্যাসিক আছিল। তেওঁৰ হাতত অসমীয়া কথা-সাহিত্যই এক নতুন মাত্ৰা পাইছিল। ‘অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী’ৰ বাবে সাহিত্য একাডেমী বঁটা লাভ কৰা মালিকদেৱৰ লিখনীত সদায় সাধাৰণ মানুহৰ সুখ-দুখৰ কথা প্ৰকাশ পায়।

গ্ৰন্থৰ বিষয়বস্তু

উপন্যাসখনৰ মূল বিষয়বস্তু হ’ল দলিবাৰী গাঁৱৰ মানুহৰ জীৱন সংগ্ৰাম আৰু তেওঁলোকৰ আশা-আকাংক্ষা। গ্ৰন্থখনৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰসমূহৰ মাজেৰে জীৱনৰ সংগ্ৰাম, প্ৰেম আৰু মৰমৰ এক কৰুণ অথচ সুন্দৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে। গাওঁখনৰ খেতিয়কসকলৰ মাটিৰ লগত থকা নিবিড় সম্পৰ্ক আৰু সূৰুযমুখী ফুলৰ দৰে পোহৰৰ দিশে আগুৱাই যোৱাৰ সপোনক লৈয়েই কাহিনীভাগ আগবাঢ়িছে।

ৰচনাৰীতি

মালিকদেৱৰ ৰচনাৰীতি অত্যন্ত প্ৰাঞ্জল আৰু কাব্যিক। তেওঁ গ্ৰাম্য জীৱনৰ ঘৰুৱা শব্দবোৰ অতি সুন্দৰকৈ ব্যৱহাৰ কৰে। তেওঁৰ বৰ্ণনা শৈলীত এনে এক যাদু আছে যে পাঠকে চকুৰ আগত কাহিনীটো জীৱন্ত হৈ উঠা যেন অনুভৱ কৰে। বিশেষকৈ প্ৰকৃতিৰ বৰ্ণনা আৰু চৰিত্ৰসমূহৰ মানসিক বিশ্লেষণত তেওঁৰ দক্ষতা অনবদ্য।

ভাল লগাৰ কাৰণ

এই গ্ৰন্থখন মোৰ প্ৰিয় হোৱাৰ মূল কাৰণ হ’ল ইয়াৰ সহজ-সৰল উপস্থাপন আৰু জীৱনৰ প্ৰতি থকা ইতিবাচক দৃষ্টিভংগী। গ্ৰন্থখনত থকা গাঁৱলীয়া সমাজৰ সঁচা ছবিখন আৰু গুলাই চৰিত্ৰটোৰ সহনশীলতাই মোক বৰকৈ আকৰ্ষিত কৰে। মালিকদেৱৰ ‘প্ৰেম আৰু জীৱনৰ বিচিত্ৰ ছবি ৰূপায়ণ’ কৰাৰ ক্ষমতা সঁচাকৈয়ে অতুলনীয়।

সামৰণি

‘সূৰুযমুখীৰ স্বপ্ন’ কেৱল এখন কিতাপেই নহয়, ই হ’ল অসমীয়া গ্ৰাম্য সমাজৰ দাপোণ স্বৰূপ। এই গ্ৰন্থখনে পাঠকক জীৱনক নতুনকৈ চাবলৈ শিকায়। মানৱীয় মৰম-চেনেহ আৰু একাত্মবোধৰ যি সুৰ ইয়াত নিহিত হৈ আছে, সেয়াই এই গ্ৰন্থখনক মোৰ চিৰপ্ৰিয় কৰি তুলিছে।

অসমৰ বানপানী আৰু প্ৰতিকাৰৰ উপায়

আৰম্ভণি

অসম এখন সুজলা-সুফলা ৰাজ্য যদিও প্ৰতিবছৰে বানপানীয়ে এই ৰাজ্যখনক জুৰুলা কৰি থৈ যায়। বানপানী অসমৰ বাবে এক অভিশাপ স্বৰূপ হৈ পৰিছে। ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক— এই দুখন প্ৰধান নদী আৰু ইয়াৰ অসংখ্য উপনদীসমূহে বাৰিষা কালত দুকুল ওপচাই পেলায়, যাৰ ফলত ৰাজ্যখনত এক ভয়াৱহ পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হয়।

অসমত বানপানী হোৱাৰ কাৰণসমূহ

অসমত বানপানী হোৱাৰ অন্তৰালত কেইবাটাও প্ৰাকৃতিক আৰু মানৱসৃষ্ট কাৰণ আছে:

• ভৌগোলিক অৱস্থান: অসম এখন চাৰিওফালে পাহাৰেৰে আবৃত সমতল ভূমি। বাৰিষা কালত চুবুৰীয়া পাহাৰীয়া ৰাজ্যসমূহৰ পৰা বৈ অহা প্ৰচুৰ পানীয়ে অসমৰ নদীসমূহৰ জলপৃষ্ঠ হঠাতে বৃদ্ধি কৰে।
• অত্যধিক বৰষুণ: বাৰিষা কালত অসমত মৌচুমী বায়ুৰ প্ৰভাৱত প্ৰচুৰ পৰিমাণে বৰষুণ হয়।
• নদীৰ গভীৰতা হ্ৰাস: ১৯৫০ চনৰ ডাঙৰ ভূমিকম্পৰ পিছত নদীৰ তলি উঠি অহাৰ ফলত নদীসমূহৰ জলধাৰণ ক্ষমতা কমি গৈছে। ফলস্বৰূপে অলপ বৰষুণতেই পানী উপচি পৰে।
• বনাঞ্চল ধ্বংস: পাহাৰ আৰু ভৈয়ামত ব্যাপক হাৰত গছ-গছনি কটাৰ ফলত ভূ-স্খলন হয় আৰু সেই পলসুৱা মাটি নদীৰ বুকুত জমা হৈ নদীৰ গভীৰতা কমাই দিয়ে।
• বান্ধ নিৰ্মাণ: নদীৰ ওপৰত সঠিক পৰিকল্পনা অবিহনে কৰা মথাউৰি আৰু জলবিদ্যুৎ প্ৰকল্পৰ বান্ধসমূহ কেতিয়াবা বানপানীৰ অন্যতম কাৰণ হৈ পৰে।

বানপানীৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা বিভিন্ন সমস্যা

বানপানীয়ে অসমৰ অৰ্থনীতি আৰু জনজীৱনত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলায়:

• ধন-জনৰ হানি: প্ৰতিবছৰে বানপানীৰ কবলত পৰি বহু মানুহ আৰু পশুধনৰ মৃত্যু হয়। বহু লোক গৃহহীন হৈ পৰে।
• কৃষিৰ ক্ষতি: অসমৰ মূল ভেটি হ’ল কৃষি। বানপানীয়ে হাজাৰ হাজাৰ হেক্টৰ কৃষিভূমি নষ্ট কৰে, যাৰ ফলত কৃষকসকলে হাহাকাৰ কৰিবলগীয়া হয়।
• যাতায়ত ব্যৱস্থা বিঘ্নিত: বানপানীয়ে ৰাস্তা-ঘাট, দলং আৰু ৰেলপথ উটুৱাই নিয়াৰ ফলত যাতায়ত আৰু যোগাযোগ ব্যৱস্থা সম্পূৰ্ণৰূপে বিচ্ছিন্ন হৈ পৰে।
• ৰোগৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ: বানপানীৰ পিছতেই ক’লেৰা, টাইফয়ডৰ দৰে বিভিন্ন সংক্ৰামক ৰোগৰ সৃষ্টি হয়।
• বন্যপ্ৰাণীৰ সংকট: কাজিৰঙাৰ দৰে অভয়াৰণ্যসমূহ পানীৰ তলত বুৰ যোৱাৰ ফলত গঁড়, হৰিণা আদি বন্যপ্ৰাণীসমূহৰ মৃত্যু হয় নাইবা সুৰক্ষিত স্থান বিচাৰি যাওঁতে দুৰ্ঘটনাৰ বলি হয়।

বানপানী প্ৰতিকাৰৰ উপায়

বানপানী এটা অতি জটিল সমস্যা যদিও কিছুমান স্থায়ী ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিলে ইয়াৰ প্ৰকোপ কমাব পৰা যায়:

• নদীৰ খনন (Dredging): নদীসমূহৰ তলি ড্ৰেজাৰ মেচিনেৰে খন্দাই গভীৰতা বৃদ্ধি কৰিলে পানী ধৰি ৰাখিব পৰা ক্ষমতা বাঢ়িব।
• বৈজ্ঞানিক মথাউৰি নিৰ্মাণ: পুৰণি মথাউৰিবোৰৰ মেৰামতি কৰাৰ লগতে আধুনিক প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰি শক্তিশালী মথাউৰি সাজিব লাগে।
• বৃক্ষৰোপণ: নদীৰ পাৰত আৰু পাহাৰীয়া অঞ্চলত ব্যাপক হাৰত বৃক্ষৰোপণ কৰিলে গড়াখহনীয়া আৰু বানপানী দুয়োটাই ৰোধ কৰিব পৰা যাব।
• আবদ্ধ পানীৰ ব্যৱস্থাপনা: বৰষুণৰ অতিৰিক্ত পানী জমা কৰি ৰাখিবলৈ ডাঙৰ জলাশয় বা কৃত্ৰিম হ্ৰদ নিৰ্মাণ কৰিব লাগে।
• আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাজ্যিক সহযোগিতা: চুবুৰীয়া ৰাজ্য আৰু দেশসমূহৰ (যেনে— ভূটান, অৰুণাচল) লগত পানী এৰাৰ বিষয়ে আগতীয়া তথ্য আদান-প্ৰদানৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে।

সামৰণি

বানপানী অসমৰ এক স্থায়ী সমস্যা। চৰকাৰ আৰু জনসাধাৰণৰ যৌথ প্ৰচেষ্টা অবিহনে এই সমস্যা সমাধান কৰা সম্ভৱ নহয়। কেৱল সাময়িক সাহায্য বিতৰণ নকৰি বানপানীৰ এক স্থায়ী আৰু বৈজ্ঞানিক সমাধান সূত্ৰ উলিওৱাটো অতি জৰুৰী, যাতে অসমৰ উন্নয়নৰ গতি লেহেমীয়া নহয়।

মানৱ সমাজলৈ বিজ্ঞানৰ অৱদান

আৰম্ভণি

বৰ্তমান যুগ হ’ল বিজ্ঞানৰ যুগ। আদিম মানৱৰ অসভ্য অৱস্থাৰ পৰা আজিৰ আধুনিক সভ্যতালৈকে যি যাত্ৰা, তাৰ মূলতেই আছে বিজ্ঞান। বিজ্ঞানে আমাৰ জীৱনধাৰা সম্পূৰ্ণৰূপে সলনি কৰি দিছে। পুৱা টোপনিৰ পৰা উঠাৰ পৰা নিশা শুবলৈ যোৱালৈকে আমি প্ৰতিটো মুহূৰ্তত বিজ্ঞানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰোঁ।

মানৱ সমাজ মানে কি

মানৱ সমাজ হ’ল একত্ৰিতভাৱে বসবাস কৰা মানুহৰ এক সামাজিক গোট। পৰিৱৰ্তনশীল সময়ৰ লগে লগে মানুহে নিজৰ প্ৰয়োজন পূৰণ কৰিবলৈ আৰু জীয়াই থকাৰ সংগ্ৰাম সহজ কৰিবলৈ যি জ্ঞান আৰু কৌশল আয়ত্ত কৰিছে, সেয়াই সমাজক আগুৱাই লৈ গৈছে। বিজ্ঞান হ’ল এই সামাজিক প্ৰগতিৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী হাতিয়াৰ।

বিজ্ঞানৰ আৱিষ্কাৰ

বিজ্ঞানে আমাক হাজাৰ হাজাৰ নতুন আৱিষ্কাৰ উপহাৰ দিছে। জুইৰ আৱিষ্কাৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি চকা, বিদ্যুৎ, চপা যন্ত্ৰ, বাষ্পীয় ইঞ্জিন আৰু আজিৰ মহাকাশযানলৈকে সকলোবোৰ বিজ্ঞানৰে অৱদান। এই আৱিষ্কাৰসমূহে পৃথিৱীৰ বুকুত এক বিপ্লৱৰ সূচনা কৰিছে।

বিজ্ঞানৰ অৱদান

মানৱ সমাজলৈ বিজ্ঞানৰ অৱদান অতুলনীয়। ইয়াৰ কেইটামান দিশ হ’ল:

• যাতায়ত আৰু যোগাযোগ: বিজ্ঞানৰ বলতে পৃথিৱীখন আজি এটা সৰু গাঁৱলৈ (Global Village) পৰিণত হৈছে। মটৰ গাড়ী, ৰেল, উৰাজাহাজ আদিয়ে দূৰত্ব কমাই দিছে। ইণ্টাৰনেট আৰু মোবাইল ফোনে যোগাযোগ ব্যৱস্থা অতি দ্ৰুত কৰি তুলিছে।
• চিকিৎসা বিজ্ঞান: চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ উন্নতিৰ ফলত অসাধ্য ৰোগ নিৰাময় হৈছে। এক্স-ৰে, চিটি স্কেন, বিভিন্ন উন্নত দৰৱ আৰু ভেকচিনে মানুহৰ গড় আয়ু বৃদ্ধি কৰিছে।
• কৃষি কাৰ্য: উন্নত সাৰ, বীজ আৰু ট্ৰেক্টৰ আদি কৃষি যন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰে খাদ্য উৎপাদন বহুগুণে বৃদ্ধি কৰিছে, যাৰ ফলত পৃথিৱীৰ পৰা খাদ্য অনটনৰ সমস্যা বহু পৰিমাণে কমিছে।
• শিক্ষা আৰু মনোৰঞ্জন: কম্পিউটাৰ, ৰেডিঅ’, টেলিভিছন আৰু শিক্ষাৰ ডিজিটেল মাধ্যমসমূহে জ্ঞানৰ বিস্তাৰত সহায় কৰিছে।

বিজ্ঞানৰ অপকাৰ

বিজ্ঞানে মানুহক আশীৰ্বাদ দিছে যদিও ইয়াৰ অপব্যৱহাৰে সমাজৰ ক্ষতিও কৰিছে। পৰমাণু বোমা, বিভিন্ন মাৰাত্মক যুদ্ধাস্ত্ৰ আৰু ৰাসায়নিক সঁজুলিয়ে মানৱ সভ্যতা ধ্বংস কৰাৰ ক্ষমতা ৰাখে। ইয়াৰ উপৰি যন্ত্ৰৰ অত্যধিক ব্যৱহাৰে মানুহক এলেহুৱা কৰি তুলিছে আৰু পৰিৱেশ প্ৰদূষণৰ দৰে সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিছে।

বৈজ্ঞানিকৰ দায়িত্ব

বৈজ্ঞানিকসকলৰ দায়িত্ব অতি মহৎ। তেওঁলোকৰ আৱিষ্কাৰসমূহ যাতে কেৱল গঠনমূলক কামত ব্যৱহাৰ হয় আৰু মানৱ জাতিৰ ধ্বংসৰ বাবে নহয়, সেইটো নিশ্চিত কৰা উচিত। বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভংগীৰে কুসংস্কাৰ আঁতৰাই এখন সমাজ গঢ়ি তোলাটো তেওঁলোকৰ অন্যতম কৰ্তব্য।

সামৰণি

বিজ্ঞান আমাৰ বাবে এক মহান আশীৰ্বাদ। বিজ্ঞানৰ অবিহনে বৰ্তমানৰ পৃথিৱীখন কল্পনা কৰাই অসম্ভৱ। বিজ্ঞানে দিয়া জ্ঞানক যদি আমি মানৱতাৰ হকে ব্যৱহাৰ কৰোঁ, তেন্তে ভৱিষ্যতে পৃথিৱীখন আৰু অধিক সুন্দৰ আৰু বাসোপযোগী হৈ উঠিব।

মোৰ প্ৰিয় ব্যক্তি: জুবিন গাৰ্গ

আৰম্ভণি

প্ৰতিজন মানুহৰে জীৱনত একোজন আদৰ্শ বা প্ৰিয় ব্যক্তি থাকে, যাৰ কৰ্মৰাজি আৰু ব্যক্তিত্বই আমাক অনুপ্ৰাণিত কৰে। মোৰ প্ৰিয় ব্যক্তিজন হ’ল অসমৰ সাংস্কৃতিক জগতৰ মহীৰুহ, জনপ্ৰিয় কণ্ঠশিল্পী, সুৰকাৰ তথা সমাজকৰ্মী জুবিন গাৰ্গ। তেওঁ কেৱল এজন শিল্পীয়েই নহয়, তেওঁ অসমীয়া জাতিৰ আৱেগ আৰু যুৱ প্ৰজন্মৰ এক অদম্য শক্তিৰ প্ৰতীক।

জুবিন গাৰ্গৰ চমু জীৱনী

জুবিন গাৰ্গৰ জন্ম হৈছিল ১৯৭২ চনৰ ১৮ নৱেম্বৰত মেঘালয়ৰ তুৰাত। তেওঁৰ পিতৃ মোহিনী বৰঠাকুৰ (কাপিল ঠাকুৰ) এজন চৰকাৰী বিষয়া হোৱাৰ লগতে এজন কবি আছিল আৰু মাতৃ স্বৰ্গীয়া ইলি বৰঠাকুৰ এগৰাকী সুগায়িকা আছিল। পৰিয়ালৰ শৈক্ষিক আৰু সাংস্কৃতিক পৰিৱেশৰ মাজতে জুবিনৰ প্ৰতিভা বিকশিত হৈছিল। তেওঁ গুৱাহাটীৰ বি. বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল, যদিও সংগীতৰ চৰ্চাৰ বাবে তেওঁ কলেজীয়া শিক্ষা আধাতে সামৰে। ১৯৯২ চনত তেওঁৰ প্ৰথম এলবাম ‘অনামিকা’ মুক্তি পায়, যিয়ে তেওঁক নিশাৰ ভিতৰতে সমগ্ৰ অসমত জনপ্ৰিয় কৰি তোলে।

সংগীত পৰিচালক হিচাপে জুবিন গাৰ্গ

জুবিন গাৰ্গ কেৱল এজন সুৰীয়া কণ্ঠৰ অধিকাৰীয়েই নহয়, তেওঁ এজন অতি উচ্চস্তৰৰ সংগীত পৰিচালক। অসমীয়া সংগীতলৈ তেওঁ এক নতুন মাত্ৰা আনিছে। তেওঁ আধুনিক সংগীতৰ লগতে লোকসংগীতকো এক নতুন ৰূপ দিছে। অসমীয়াৰ লগতে হিন্দী (বলিউড), বাংলা, বড়ো আৰু বহুতো আঞ্চলিক ভাষাত তেওঁ হাজাৰ হাজাৰ গানত কণ্ঠদান আৰু সুৰাৰোপ কৰিছে। বলিউডত তেওঁৰ ‘য়া আলী’ (Ya Ali) গানটোৱে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত আলোড়নৰ সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁৰ নিজা পৰিচালনাৰ গীতসমূহৰ মাজত এক স্বকীয়তা থাকে যি শ্ৰোতাক মন্ত্ৰমুগ্ধ কৰে।

অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগলৈ জুবিন গাৰ্গৰ অৱদান

অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জগতলৈ জুবিন গাৰ্গৰ অৱদান অতুলনীয়। এসময়ত মৃত্যুৰ মুখলৈ যোৱা অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগক পুনৰুজ্জীৱিত কৰাত তেওঁ মুখ্য ভূমিকা লৈছে। তেওঁ পৰিচালনা আৰু অভিনয় কৰা ‘মিছন চাইনা’ (Mission China) আৰু ‘কাঞ্চনজংঘা’ (Kanchanjangha) ছবি দুখনে অসমৰ চিনেমা হলসমূহলৈ পুনৰ দৰ্শকক উভতাই আনিছিল। ইয়াৰ উপৰি ‘মন যায়’, ‘দিনবন্ধু’, ‘তুমি সঁচাকৈ’ আদি বহুতো ছবিত তেওঁ অভিনয় কৰি নিজৰ বহুমুখী প্ৰতিভাৰ পৰিচয় দিছে।

প্ৰিয় হোৱাৰ কাৰণ

জুবিন গাৰ্গ মোৰ প্ৰিয় হোৱাৰ মূল কাৰণ কেৱল তেওঁৰ গায়ন শৈলী নহয়, বৰঞ্চ তেওঁৰ নিৰ্ভীক ব্যক্তিত্ব আৰু সমাজৰ প্ৰতি থকা দায়বদ্ধতা। তেওঁৰ গুণসমূহ তলত দিয়া হ’ল:

• নিৰ্ভীকতা: তেওঁ সদায় অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতি আহিছে। কোনো ৰাজনৈতিক চাপৰ ওচৰত তেওঁ কেতিয়াও মূৰ দোঁৱা নাই।
• মানৱতা: অসমৰ বিপদৰ সময়ত— সেয়া বানপানীয়েই হওক বা আন কোনো দুৰ্যোগেই হওক— জুবিন গাৰ্গে সদায় সাহাৰ্যৰ হাত আগবঢ়াই আহিছে। দুখীয়া আৰু আৰ্তজনৰ সহায়ৰ বাবে তেওঁ সদায় তৎপৰ।
• সংস্কৃতিৰ প্ৰেম: তেওঁ অসমীয়া ভাষা আৰু সংস্কৃতিৰ ৰক্ষক। বিহু সন্মিলনবোৰত তেওঁৰ উপস্থিতি আৰু বিহুৰ প্ৰতি তেওঁৰ শ্ৰদ্ধাই নতুন প্ৰজন্মক নিজৰ সংস্কৃতিৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত কৰে।

সামৰণি

পৰিশেষত ক’ব পাৰি যে জুবিন গাৰ্গ আধুনিক অসমীয়া সমাজৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ। এজন ব্যক্তি হিচাপে তেওঁৰ কোনো কৃত্ৰিমতা নাই, তেওঁ যি অনুভৱ কৰে সেয়াই পোনপটীয়াকৈ প্ৰকাশ কৰে। তেওঁৰ কণ্ঠত যি যাদু আছে আৰু তেওঁৰ কৰ্মত যি সাহস আছে, সেয়াই তেওঁক মোৰ আৰু হাজাৰ হাজাৰ মানুহৰ হৃদয়ত এক বিশেষ স্থান দিছে। তেওঁৰ সুস্থ আৰু দীঘলীয়া জীৱন কামনাই হ’ল আমাৰ সকলোৰে কামনা।

সামাজিক মাধ্যম আৰু আধুনিক সমাজ

আৰম্ভণি

একবিংশ শতিকাক তথ্য-প্ৰযুক্তিৰ যুগ বুলি কোৱা হয়। এই যুগত মানুহৰ জীৱনশৈলীত বৈপ্লৱিক পৰিৱৰ্তন অনা এবিধ শক্তিশালী আহিলা হ’ল সামাজিক মাধ্যম বা ছচিয়েল মিডিয়া। ইণ্টাৰনেটৰ জৰিয়তে গোটেই পৃথিৱীখনক এটা সৰু কোঠাত আবদ্ধ কৰা এই মাধ্যমসমূহে মানুহৰ মাজৰ যোগাযোগৰ সংজ্ঞা সলাই পেলাইছে। ফেচবুক, হোৱাটছএপ, ইনষ্টাগ্ৰাম, টুইটাৰ (বৰ্তমানৰ X) আদি বৰ্তমানৰ সমাজত অপৰিহাৰ্য অংগ হৈ পৰিছে।

সামাজিক মাধ্যমৰ প্ৰকাৰ

সামাজিক মাধ্যম বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ হ’ব পাৰে। যেনে:

• নেটৱৰ্কিং ছাইট: ফেচবুক, লিংকড-ইন আদি, য’ত মানুহে ইজনে সিজনৰ সৈতে বন্ধুত্ব স্থাপন কৰে।
• মেছেজিং এপ: হোৱাটছএপ, টেলিগ্ৰাম আদি, যিবোৰ ব্যক্তিগত বা দলীয় বাৰ্তালাপৰ বাবে ব্যৱহাৰ হয়।
• ভিডিঅ' আৰু ফটো শ্বেয়াৰিং: ইউটিউব, ইনষ্টাগ্ৰাম আৰু স্ন্যাপচাট আদি।
• মাইক্ৰ'ব্লগিং: টুইটাৰ, য’ত চমু বাৰ্তাৰ জৰিয়তে নিজৰ মত প্ৰকাশ কৰা হয়।

মানৱ সমাজলৈ ইয়াৰ অৱদান

সামাজিক মাধ্যমে মানৱ সমাজলৈ অলেখ ধনাত্মক পৰিৱৰ্তন আনিছে:

• তৎক্ষণাত যোগাযোগ: পৃথিৱীৰ যিকোনো প্ৰান্তত থকা বন্ধু-বান্ধৱী বা আত্মীয়ৰ সৈতে অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে যোগাযোগ কৰিব পৰা যায়।
• তথ্যৰ আদান-প্ৰদান: দেশ-বিদেশৰ শেহতীয়া খবৰবোৰ সংবাদ মাধ্যমৰ আগতেই সামাজিক মাধ্যমযোগে বিয়পি পৰে।
• শিক্ষা আৰু জ্ঞান: ইউটিউব বা বিভিন্ন শৈক্ষিক পেজৰ জৰিয়তে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে ঘৰতে বহি নতুন নতুন বিষয় শিকিব পাৰে।
• প্ৰতিভা বিকাশ: বহুতো নবীন শিল্পীয়ে নিজৰ প্ৰতিভা প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ সামাজিক মাধ্যমক এক মঞ্চ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিছে।
• ব্যৱসায়িক উন্নতি: ই-কমাৰ্চ বা অনলাইন ব্যৱসায়ৰ বাবে সামাজিক মাধ্যম বৰ্তমান এক ডাঙৰ বজাৰত পৰিণত হৈছে।

সামাজিক মাধ্যমৰ কুফল বা অপকাৰিতা

প্ৰতিটো বস্তুৰে ভাল আৰু বেয়া দুয়োটা দিশ থাকে। সামাজিক মাধ্যমৰ অতিমাত্ৰা ব্যৱহাৰেও সমাজত কিছুমান বিৰূপ প্ৰভাৱ পেলাইছে:

• সময়ৰ অপচয়: বহু যুৱক-যুৱতীয়ে দিনটোৰ বেছিভাগ সময় মোবাইলতে ব্যস্ত থকাৰ ফলত পঢ়া-শুনা আৰু শৰীৰ চৰ্চাত বাধা আহি পৰে।
• উৰাবাতৰিৰ প্ৰসাৰ: কোনো তথ্য সত্য নে অসত্য বিচাৰ নকৰাকৈ শ্বেয়াৰ কৰাৰ ফলত সমাজত গোষ্ঠীগত সংঘৰ্ষ বা অশান্তিৰ সৃষ্টি হোৱা দেখা যায়।
• চাইবাৰ অপৰাধ: ইণ্টাৰনেটত ব্যক্তিগত তথ্য চুৰি হোৱা, হেকিং বা মানসিক নিৰ্যাতন (Cyber Bullying) আদি সমস্যা বৃদ্ধি পাইছে।
• স্বাস্থ্যৰ ক্ষতি: বেছি সময় কম্পিউটাৰ বা মোবাইলৰ স্ক্ৰীণলৈ চাই থকাৰ ফলত চকুৰ সমস্যা আৰু অনিদ্ৰাৰ দৰে ৰোগৰ সৃষ্টি হয়।

সামাজিক মাধ্যমৰ ব্যৱহাৰত সাৱধানতা

আমি সামাজিক মাধ্যম ব্যৱহাৰ কৰোঁতে সদায় সজাগ হোৱা উচিত। অচিনাকি মানুহৰ সৈতে ব্যক্তিগত তথ্য শ্বেয়াৰ কৰিব নালাগে। যিকোনো খবৰ বা বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰাৰ আগতে তাৰ সত্যতা পৰীক্ষা কৰা উচিত। চৰকাৰে নিৰ্ধাৰণ কৰি দিয়া নিয়মসমূহ মানি চলিলে আমি ইয়াৰ বিপদৰ পৰা হাত সাৰিব পাৰোঁ।

সামৰণি

সামাজিক মাধ্যম বিজ্ঞানৰ এক অনন্য উপহাৰ। ই আমাক আধুনিক কৰিছে আৰু জ্ঞানৰ পৰিসৰ বৃদ্ধি কৰিছে। কিন্তু আমি ইয়াৰ দাস হোৱা অনুচিত। আমি যদি সামাজিক মাধ্যমক সঠিক আৰু গঠনমূলক কামত ব্যৱহাৰ কৰোঁ, তেন্তে ই আমাৰ ব্যক্তিগত আৰু সামাজিক জীৱনলৈ প্ৰচুৰ সমৃদ্ধি কঢ়িয়াই আনিব। মনত ৰখা উচিত— “বিজ্ঞান মানুহৰ সেৱক হ’ব লাগে, প্ৰভু নহয়।”

অসমৰ জাতীয় সংস্কৃতি

আৰম্ভণি

সংস্কৃতি হ’ল এটা জাতিৰ পৰিচয়। কোনো এটা জাতিৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰ, ৰীতি-নীতি, ধৰ্মীয় বিশ্বাস, লোক-পৰম্পৰা, কলা-সাহিত্য আৰু জীৱন ধাৰণৰ সামগ্ৰিক প্ৰতিচ্ছবিয়েই হ’ল সেই জাতিটোৰ সংস্কৃতি। অসমীয়া জাতীয় সংস্কৃতি বিভিন্ন জনজাতীয় আৰু অ-জনজাতীয় গোষ্ঠীৰ মিলনৰ এক সুন্দৰ নিদৰ্শন। এই সংস্কৃতিৰ ভেটি ইমানেই মজবুত যে ই যুগ যুগ ধৰি অসমীয়া জাতিক ঐক্যৰ জৰীৰে বান্ধি ৰাখিছে।

সংস্কৃতিৰ উপাদানসমূহ

অসমীয়া জাতীয় সংস্কৃতিৰ মূল আধাৰ হ’ল ইয়াৰ বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ উপাদানসমূহ।

• ভাষা আৰু সাহিত্য: অসমীয়া ভাষা এই সংস্কৃতিৰ প্ৰাণ। শংকৰদেৱ-মাধৱদেৱৰ পৰা আৰম্ভ কৰি আধুনিক যুগৰ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা বা চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ দৰে সাহিত্যিকসকলৰ সৃষ্টিৰাজিয়ে জাতীয় সংস্কৃতিক চহকী কৰিছে।
• উৎসৱ-পাৰ্বন: বিহু হ’ল অসমীয়া জাতিৰ প্ৰাণৰ উৎসৱ। ৰঙালী, কাতি আৰু ভোগালী বিহুৱে অসমীয়া সমাজৰ কৃষিভিত্তিক জীৱনক প্ৰতিফলিত কৰে। ইয়াৰ উপৰি ভেকুলী বিয়াহ, আমথিৰুৱা আদি লোক-পৰম্পৰা আৰু বিভিন্ন জনজাতীয় উৎসৱ (যেনে— বাগুৰুম্বা, আলি-আয়ে-লিগাং) ইয়াৰ অবিচ্ছেদ্য অংশ।
• ধৰ্মীয় চিন্তা: মহাপুৰুষীয়া ধৰ্মৰ নামঘৰ আৰু সত্ৰীয়া সংস্কৃতিয়ে অসমীয়া সমাজত একতা আৰু আধ্যাত্মিকতাৰ বীজ সিঁচিছে।

লোক-কলা আৰু সাজ-পাৰ

অসমীয়া সংস্কৃতিৰ আন এক বিশেষত্ব হ’ল ইয়াৰ লোক-সংগীত আৰু শিল্পকলা। বনগীত, বিহুগীত, নাওখেলৰ গীত আৰু সত্ৰীয়া নৃত্যই বিশ্ব দৰবাৰত অসমক প্ৰতিষ্ঠা দিছে। সাজ-পাৰৰ ক্ষেত্ৰত মুগা, এৰী আৰু পাটৰ কাপোৰৰ ব্যৱহাৰ অসমীয়া সংস্কৃতিৰ এক অনন্য পৰিচয়। গামোচাখন অসমীয়া জাতীয় সংস্কৃতিৰ সন্মানৰ প্ৰতীক।

জাতীয় সংস্কৃতিলৈ সাহিত্যিকৰ অৱদান

অসমীয়া জাতীয় সংস্কৃতিক বিশ্বজনীন ৰূপ দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত সাহিত্যিকসকলৰ ভূমিকা অপৰিসীম। উদাহৰণস্বৰূপে, চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ৰচনাত গ্ৰাম্য জীৱনৰ সৰলতা আৰু মানৱতাবোধ প্ৰস্ফুটিত হৈছে। তেওঁৰ ‘ধন্য নৰ তনু ভাল’ৰ দৰে উপন্যাসে মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ মহান সংস্কৃতিক নতুন প্ৰজন্মৰ ওচৰত চিনাকি কৰি দিছে। সাহিত্যৰ মাজেৰেই এটা জাতিৰ সাংস্কৃতিক বিৱৰ্তনৰ ছবিখন স্পষ্ট হৈ উঠে।

বৰ্তমান সময়ত সংস্কৃতিৰ সংকট

গোলকীকৰণৰ যুগত পাশ্চাত্য সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱত আমাৰ থলুৱা সংস্কৃতি কিছু পৰিমাণে সংকটৰ মুখত পৰিছে। নতুন প্ৰজন্মই নিজৰ পৰম্পৰা পাহৰি যান্ত্ৰিকতাৰ পাছত দৌৰা দেখা গৈছে। আকাশী সংস্কৃতিৰ (Satellite media) প্ৰভাৱত আমাৰ ভাষা আৰু সাজ-পাৰৰ মৌলিকতা হেৰাই যোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে।

সংৰক্ষণৰ উপায়

জাতীয় সংস্কৃতিক জীয়াই ৰাখিবলৈ হ’লে আমি তলত দিয়া পদক্ষেপসমূহ ল’ব লাগিব:

• ঘৰুৱা পৰিৱেশত নিজৰ ভাষা আৰু পৰম্পৰাক গুৰুত্ব দিব লাগে।
• শৈক্ষিক পাঠ্যক্ৰমত লোক-সংস্কৃতিৰ অধ্যয়ন বাধ্যতামূলক কৰিব লাগে।
• থলুৱা শিল্প আৰু কুটীৰ শিল্পক চৰকাৰীভাৱে উৎসাহ প্ৰদান কৰিব লাগে।

সামৰণি

জাতীয় সংস্কৃতি এটা জাতিৰ মেৰুদণ্ড। যদি সংস্কৃতি ধ্বংস হয়, তেন্তে জাতিটোৰ কোনো অস্তিত্ব নাথাকে। সেয়েহে আমি আধুনিকতাৰ লগত খোজ মিলাই আগুৱাই যোৱাৰ লগতে নিজৰ চহকী সংস্কৃতিক সংৰক্ষণ কৰাটো আমাৰ একান্ত কৰ্তব্য। নিজৰ সংস্কৃতিক ভাল পালেহে আমি বিশ্বৰ আগত গৌৰৱেৰে নিজকে অসমীয়া বুলি পৰিচয় দিব পাৰিম।

অসমীয়া সংস্কৃতি আৰু ঐতিহ্য

আৰম্ভণি

অসমীয়া সংস্কৃতি হ’ল বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ সমন্বয়ত গঢ়ি উঠা এক বিৰল আৰু বৰ্ণিল সংস্কৃতি। উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ স্বৰূপ অসম কেৱল ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্যৰে নহয়, বৰঞ্চ ইয়াৰ ভাষা, কৃষ্টি আৰু চহকী ঐতিহ্যৰ বাবেও বিশ্ববিখ্যাত। “শংকৰ-আজানৰ দেশ” হিচাপে পৰিচিত অসমত আৰ্য, অনাৰ্য, মংগোলীয় আৰু টাই-আহোম আদি বিভিন্ন সংস্কৃতিৰ সংমিশ্ৰণ ঘটি এক বিৰাট আৰু উমৈহতীয়া ‘অসমীয়া সংস্কৃতি’ৰ সৃষ্টি হৈছে। এই সংস্কৃতিয়েই অসমীয়া জাতিক বিশ্বদৰবাৰত এক সুকীয়া পৰিচয় প্ৰদান কৰিছে।

অসমীয়া সংস্কৃতিৰ বৈশিষ্ট্য

অসমীয়া সংস্কৃতিৰ মূল বৈশিষ্ট্য হ’ল ইয়াৰ ‘উদাৰতা’ আৰু ‘সমন্বয়’। ইয়াৰ প্ৰতিটো উপাদানত একতাৰ সুৰ ধ্বনিত হয়। অসমীয়া সংস্কৃতিৰ আন এক অনন্য বৈশিষ্ট্য হ’ল ইয়াৰ বৈচিত্ৰ্যময় লোককলা। নামঘৰৰ ভাওনাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি জনজাতীয় নৃত্যলৈকে সকলোতে এক আধ্যাত্মিক আৰু সামাজিক বান্ধোন দেখা পোৱা যায়।

অসমীয়া সংস্কৃতিৰ অন্যতম মেৰুদণ্ড হ’ল অসমীয়া সাজ-পাৰ আৰু বয়ন শিল্প। পাট-মুগাৰ কাপোৰৰ বাবে অসম জগতবিখ্যাত। এগৰাকী অসমীয়া মহিলাৰ চানেকিয়া মেখেলা-চাদৰ আৰু পুৰুষৰ গামোচাখন কেৱল সাজ-পাৰ নহয়, ই হ’ল অসমীয়াৰ স্বাভিমান। ইয়াৰোপৰি, কাঁহ-পিতলৰ শিল্প, বাঁহ-বেতৰ শিল্প আৰু অসমীয়াৰ চহকী লোকসংগীত এই সংস্কৃতিৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ।

উৎসৱ পাৰ্বন

অসমীয়াৰ জাতীয় জীৱনৰ মূল উৎসৱ হ’ল ‘বিহু’। বিহুৱে অসমীয়াৰ জাতি-ধৰ্ম-বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে সকলোকে একগোট কৰে।

• ব’হাগ বিহু বা ৰঙালী বিহু: ই হ’ল আনন্দ আৰু উল্লাসৰ বিহু। ইয়াৰ জৰিয়তে অসমীয়া নৱবৰ্ষক আদৰণি জনোৱা হয়।
• কাতি বিহু বা কঙালী বিহু: শস্যৰ সুৰক্ষাৰ বাবে এই বিহু পালন কৰা হয়, য’ত আধ্যাত্মিকতাৰ প্ৰভাৱ বেছি।
• মাঘ বিহু বা ভোগালী বিহু: খেতি চপোৱাৰ পিছত মেজি জ্বলাই ভোজ-ভাত খোৱাৰ যি আনন্দ, সেয়াই হ’ল ভোগালী।

বিহুৰ উপৰিও অসমত বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মাজত মে-ডাম-মে-ফি, আলি-আয়ে-লিগাং, পৰাগ, বাথৌ পূজা, পূজা-পাৰ্বন আৰু ঈদ-উজ-জোহা আদি উৎসৱসমূহ অতি আন্তৰিকতাৰে পালন কৰা হয়। শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ তিৰোভাৱ তিথি আৰু ৰাস উৎসৱে অসমীয়া সমাজত এক ভক্তিৰসৰ ধাৰা বোৱাই দিয়ে।

পৰম্পৰা

অসমীয়া সমাজখন পৰম্পৰাগতভাৱে অতি অতিথি পৰায়ণ। তামোল-পাণেৰে আলহীক আদৰণি জনোৱাটো অসমীয়াৰ চিৰাচৰিত পৰম্পৰা। অসমৰ গ্ৰাম্য সমাজত থকা ‘নামঘৰ’ ব্যৱস্থাটো এক অনন্য সামাজিক পৰম্পৰা। নামঘৰে কেৱল ধৰ্মীয় নহয়, বৰঞ্চ বিচাৰ-বিবেচনা আৰু সাংস্কৃতিক চৰ্চাৰ কেন্দ্ৰ হিচাপেও কাম কৰে।

অসমীয়াৰ খাদ্য সম্ভাৰতো পৰম্পৰাৰ চাপ স্পষ্ট। খাৰ, টেঙা মাছৰ জোল, পিঠা-পনা আৰু জলপান অসমীয়া খাদ্য সংস্কৃতিৰ একো একোটা বিশিষ্ট উপাদান। তদুপৰি, জ্যেষ্ঠজনক সন্মান কৰা আৰু কৃষিভিত্তিক জীৱনশৈলীৰ সৈতে জড়িত পৰম্পৰাসমূহে অসমীয়া সমাজক আজিও এক সুশৃংখল ৰূপত জীয়াই ৰাখিছে।

সামৰণি

অসমীয়া সংস্কৃতি আৰু ঐতিহ্য হ’ল এক বিশাল বৰগছৰ দৰে, যাৰ ছাঁত বিভিন্ন ভাষা-ভাষী আৰু জনগোষ্ঠীৰ মানুহ একগোট হৈ থাকে। বিশ্বায়নৰ ধুমুহাই আজিৰ আধুনিক যুগত বহুতো পৰম্পৰাক ম্লান কৰিব খুজিছে যদিও, অসমীয়াৰ তেজত বিহু আৰু বৰগীতৰ সুৰ আজিও সজীৱ হৈ আছে। আমাৰ এই চহকী ঐতিহ্যক সুৰক্ষিত কৰাটো প্ৰতিগৰাকী অসমীয়াৰ দায়িত্ব। নিজৰ শিপাক জীয়াই ৰাখিহে এটা জাতিয়ে বিশ্বত নিজৰ মৰ্যাদা অক্ষুণ্ণ ৰাখিব পাৰে। গতিকে, আহক আমি সকলোৱে মিলি আমাৰ এই গৌৰৱোজ্জ্বল সংস্কৃতিক আগুৱাই নিবলৈ সংকল্পবদ্ধ হওঁ।