Franquismo: Falanxe, Sección Feminina e Nacionalcatolicismo
Institucións e ideoloxía do franquismo
FET e das XONS: siglas de Falanxe Española Tradicionalista e das Xuntas de Ofensiva Nacional Sindicalista, a organización política creada por Franco en 1937 mediante o Decreto de Unificación, que fusionaba o movemento tradicionalista carlista coas formacións fascistas de Falanxe Española e das XONS. Foi a única formación política autorizada durante o franquismo, coñecida como Movemento Nacional.
Sección Feminina
Sección Feminina: organización fundada en 1934 como rama feminina de Falanxe Española. Foi dirixida por Pilar Primo de Rivera e, durante o franquismo, monopolizou a educación das mulleres coa finalidade de formar amas de casa, subordinadas aos varóns e destinadas a ter fillos e educalos segundo as normas establecidas polo réxime. Para o seu adoutrinamento creouse en 1937 o Servizo Social, que impoñía a prestación obrigatoria de traballos sociais para todas as mulleres durante seis meses.
Nacionalcatolicismo
Nacionalcatolicismo: ideoloxía que defende que a vida política, social e cultural debe estar sometida ás directrices da Igrexa católica. Foi unha das bases ideolóxicas do réxime franquista, que contou co apoio e aprobación da Igrexa católica. A xerarquía eclesiástica xustificou e aceptou a autoridade de Franco como Caudillo de España pola graza de Deus e, a cambio, impuxo o seu control sobre a moral, os costumes e a educación.
Sindicato vertical
Sindicato vertical: nome co que era coñecida a Organización Sindical Española durante o franquismo. Foi creado tras a promulgación da Lei de Unidade Sindical de 1940, que ilegalizaba todos os sindicatos de clase existentes e integraba de forma forzosa a todos os traballadores e empresarios (relación vertical) nun mesmo e único sindicato baixo a supervisión do Ministerio de Traballo.
Plan de Estabilización e Contubernio de Múnic
Plan de Estabilización: conxunto de medidas e reformas económicas aprobadas en 1959, propostas por ministros tecnócratas que tiñan como obxectivo abandonar o modelo autárquico intervencionista e liberalizar a economía española, conectando así co capitalismo occidental. Sentou as bases para iniciar o forte crecemento «desarrollista» da década dos anos 60.
Contubernio de Múnic: nome pexorativo co que o réxime franquista tratou de ridiculizar o Congreso do Movemento Europeo celebrado en Múnic en 1962. O máximo impulsor da reunión foi Salvador de Madariaga, moi ben relacionado cos dirixentes do movemento europeo, e a ela asistiron 118 opositores ao franquismo, tanto do interior de España como do exilio, unidos por un obxectivo común: instaurar en España un sistema político democrático.
Conclusión
En conclusión, desde a derrota das potencias do Eixe en 1945, o réxime tratou de dar unha imaxe de sistema representativo e respectuoso coas liberdades e dereitos dos individuos. Créase así a chamada democracia orgánica, que pretende disimular un réxime ditatorial. A partir dos anos 60 e 70 do século pasado aumentou a oposición ao franquismo, o que permitiu a implantación da democracia tras a morte do ditador, en 1975.