Ditongos, Triptongos e Narrativa de Blanco Amor en Galego

Ditongos e Triptongos

Exemplo e conceptos

Ditongo decrecente (ou descendente): son os ditongos formados por unha vogal forte ou aberta (a, e, o) e unha vogal débil ou pechada (i, u) que van xuntas na mesma sílaba: pai-sa-je, rei, na.

Triptongo: prodúcese pola unión de tres vogais nun trío que dá lugar a unha soa sílaba: Miau, Uruguay.

Paráfrase e Conectores Textuais

Paráfrase: é a reescritura ou a expresión interpretada dunha frase ou parágrafo, pero mantendo a mesma idea central.

Conectores textuais son palabras ou grupos de palabras que serven para unir e relacionar as diferentes frases e parágrafos dun texto.

A Narrativa de Blanco Amor

As novelas

A esmorga (1959)

Canto á estrutura, rexistramos tres momentos esenciais:

• A «Documentación»: o narrador-autor explica como coñeceu a historia que vai contar.
• O corpo da novela, constituído por cinco capítulos nos que se transcriben as declaracións de Cibrán Canedo «O Castizo» perante un xuíz do que non se rexistran as preguntas, que hai que deducir das respostas do acusado. Relata as peripecias vividas durante 24 horas relacionadas coa violencia e o alcohol. Percorren espazos sórdidos e marxinais de Auria ata a traxedia final.
• As liñas finais, nas que aparece o narrador-autor para falar dos últimos momentos de Cibrán.

A obra denuncia unha xustiza distante dos máis desfavorecidos e a brutalidade das forzas da orde, que só contemplan a represión como fórmula de conduta. Así mesmo, pon en evidencia a opresión lingüística, a actitude antipopular da burguesía e a decadencia dos fidalgos.

Os personaxes

• O xuíz: estamos diante dun «xuíz ausente», do que non se rexistran as súas preguntas, pero que se poden adiviñar desde a declaración de Cibrán.
• Cibrán é o narrador-protagonista. Pertence ás clases máis humildes e apenas ten conciencia da súa condición social. Por momentos, parece que sería quen de tentar unha nova vida coa muller coa que convive, a Raxada, e o fillo de ambos, Lisardiño. Vive a contradición entre o que interpreta que debería facer e como se comporta realmente.
• O Bocas e o Milhomes desempeñan un papel secundario, xa que o que coñecemos deles é polo relato de Cibrán. Parece que asumen a traxedia como algo natural nas súas vidas. Dobremente marxinal, pola súa condición de homosexual nunha sociedade homófoba, a única actitude vital do Milhomes consiste en fuxir cara adiante ata que só a morte os deteña a el e ao seu camarada de esmorga.

Xente ao lonxe (1972)

É unha novela longa que relata as tensións sociais na cidade de Auria a principios do século XX, a represión das forzas da orde contra campesiños e obreiros, e a repercusión na casa da familia Vilas, onde o protagonista, Suso, chega á madurez sendo consciente da importancia da loita e da solidariedade. Cara ao final vemos a Suso, xa mozo, participando dos sucesos do 1º de maio, ao tempo que vive as súas primeiras experiencias sexuais. A novela finaliza cunha carta da súa irmá, Evanxelina, que dá noticias das últimas novas familiares. A pesar das diferenzas con A esmorga, é posible considerar un conxunto de apartados comúns a ambas as narracións.

Léxico e Semántica

• Homonimia: son as palabras que teñen o mesmo son ou semellante, pero que se escriben de xeito diferente.
• Código: no seu sentido como un conxunto de normas ou regras. Tamén pode significar a idea dun contrasinal.
• Campo semántico: é aquel que compón un grupo de palabras que comparten unha ou máis características no seu sentido.
• Antónimo: é un substantivo que describe palabras que expresan ideas opostas en relación a un termo.

Bore = divertirse · Aceptar = rexeitar

Connotación

A connotación dunha palabra ou frase suxire, por tanto, un significado engadido e diferente ao seu propio. Dale gas.